ABSTRACT

Το άρθρο αποπειράται μία συνολική ειδολογική προσέγγιση του Παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου, έχοντας ως πεδίο δοκιμής ένα συγκεκριμένο σώμα τεσσάρων μόλις ταινιών της Φίνος Φιλμ: Κοινωνία ώρα μηδέν (1966), Ορατότης μηδέν (1970), Ο εχθρός τού λαού (1972) και Θέμα συνειδήσεως (1973). Με βάση τη θεωρία του είδους, προτείνεται, για το σύνολο της τότε εθνικής κινηματογραφίας, ένα πλαίσιο προβλέψιμα αλληλοκαθοριζόμενων παραμέτρων: «έκφραση» (μελόδραμα/κωμωδία) & «ήρωας» (μελοδραματικός/κωμικός) από τη μία και «χώρος» (άστυ και ύπαιθρος/κοινωνία) & «χρόνος» (παρόν και παρελθόν/ιστορία) από την άλλη. Το άρθρο παρουσιάζει συνοπτικά την εξέλιξη της παραγωγής της εταιρείας Φίνος Φιλμ μέσα από τα είδη. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της μελοδραματικής έκφρασης, διαπιστώνεται ότι οι υπό εξέταση ταινίες αποκλίνουν από τη νόρμα καθώς παρουσιάζουν έναν ήρωα που προσπαθεί να αποδειχθεί δραματικός (και όχι έρμαιο της μοίρας όπως ο μελοδραματικός ήρωας) και συναποτελούν τον κύκλο των ταινιών «κοινωνικής καταγγελίας».

Keywords: κινηματογραφικά είδη, κωμωδία, μελόδραμα, Παλιός Ελληνικός Κινηματογράφος, ταινίες «κοινωνικής καταγγελίας», Φίνος Φιλμ